بعضی خاطره ها دردش همیشه هست 
میگی ومی خندی!مشکلی هم پیش نمی آید اما به قولی دیگر شدن جزو زخمهای کهنه!! وقتی نمک روش می زنی دوباره سوزشش شروع میشه!تنها راه فرار ازتمام این زخمها ...داغ کربلاست....
خدایا این داغ را ازمن نگیر که می ترسم ازاین زخمها
تورو خدا یکم به مفهوم این شعر دقت کنید ...
همین طور نخونید و بگید عجب شعری ...
قلیلا مما یعقلون ...
نیا نیا گل نرگس جهان که جای تو نیست
دو صد ترانه به لبها یکی برای تو نیست
نیا نیا گل نرگس که در زلال دلی
هزار آینه نقش و یکی ز خال تو نیست
نیا نیا گل نرگس تو را به خاک بقیع
که شهر ما نه مُهیای گامهای تو نیست
نیا نیا گل نرگس به آسمان سوگند
قسم به نام و نهادت دلی برای تو نیست
نیا نیا گل نرگس ز رنجمان تو مکاه
کسی ز خلق و خلائق فدای راه تو نیست
نیا نیا گل نرگس بدان و آگه باش
که جای سجده گه ِ ما هنوز مال تو نیست
نیا نیا گل نرگس که چون علی تنها
به فجر صبح ظهورت کسی کنار تو نیست
نیا نیا گل نرگس به مجلس ندبه
که ندبه ، ندبه خرقه است و پایگاه تو نیست
نیا نیا گل نرگس دعای عهد کجاست؟
نه این نماز جماعت به اقتدای تو نیست
نیا نیا گل نرگس به جان تشنه عشق
دعا دعای ظهور است ولی برای تو نیست
نیا نیا گل نرگس سقیفه ها برپاست
ردای سبز خلافت ولی برای تو نیست
نیا نیا گل نرگس به مادرت زهرا
کسی برای شهادت به کربلای تو نیست
نیا نیا گل نرگس نیا به دعوت ما
هزار نامه کوفی یکی برای تو نیست
نیا نیا گل نرگس فدا شوی مولا
برای عصر عجیبی که خواستار تو نیست
به امید ظهور مسیح زهرا (س) که صد البته نزدیک است ...
علی را از نوجوانی میشناختم
سردار شهید «علی هاشمی» از اوایل نوجوانی با برادرم سیدطاهر رابطه تنگاتنگی داشت. منزل ما در محله حصیرآباد اهواز بود. سید طاهر متولد 1339 بود و علی هاشمی متولد 1340. من هم 5 سال از سید طاهر بزرگتر بودم. منزل «علی هاشمی» در لاین یازده بود و ما هم در لاین هفتم. سید طاهر و علی هاشمی در دبیرستان «منوچهری» باهم درس میخواندند.
سید طاهر و علی به همراه سایر بچهها به مسجد لاین 5 و 10 حصیر آباد میرفتند. آن اوایل فتوا، سخنرانیها و رساله حضرت امام خمینی(ره) در مساجد به دستمان میرسید و بین مردم توزیع میکردیم و کم کم در رابطه با خیانتهای رژیم شاه توجیه شدیم. آن موقع به قدری خفقان بود که در منزل هم از وجود ساواک در امان نبودیم. پدر و مادرم هم از رفت و آمدهای ما نگران بودند. فعالیتهای علی و سید طاهر برای پخش اعلامیههای امام(ره) گاهی از شب تا صبح طول میکشید تا اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی رسید.
در
| یک صد خاطره زیبا |
قصههاي مينيماليستي جنگ از مهدي قزلي که به صورت دنبالهدار درسایت لوح شد در دو جلد کتاب به چاپ رسيد.
اين کتابها به نامهاي امتحان نهايي و آخرين امتحان توسط انتشارات آينده سازان وابسته به اتحاديه انجمنهاي اسلامي دانش آموزان به چاپ رسيده است.
موضوع اين دو کتاب، خاطرات جنگي در مورد دانش آموزان است.
خاطرات بسیارزیبا ازرزمندگان خردسال
١- چند روز
قبل از امتحانها از جبهه ميآمد، يك صندلي ميگذاشت زير درخت نارنگي وسط
حياط، آن چند روز را درس ميخواند و با نمرههاي خوب قبول ميشد. نمرههاش
هست. تازه با همين وضع توي كنكور هم قبول شد. آن هم دانشگاه اميركبير.
٢-
يك بار از جبهه كه برگشت، گفت: «مادر! تو چه دعايي ميكني كه من شهيد
نميشم؟» از آن به بعد ميگفتم: «خدايا! راضيام به رضاي تو.»
خدا راضي بود پسرم پيش او برود و پيش من نماند.
٣- شهيد كه شد، دو بسته از وسايلش را فرستادند براي خانوادهاش. يك بسته وسايل شخصي و يك بسته كتابهاي درسي دبيرستان.
٤-
شش ماهي بود ميرفت جبهه. من منتظر ماندم تا امتحانها تمام بشود و
تابستان همراهش بروم. بعضي حرفهايش را نميفهميدم. ميگفت: «خمپارهها هم
چشم دارند.»
* * *
نشسته بوديم وسط محوطه؛ داشتيم قرآن ميخوانديم.
صداي سوت خمپارهاي آمد. هر دو خوابيديم زمين. گرد و خاكها كه خوابيد، من
بلند شدم، اما او نه. تازه فهميدم خمپارهها هم چشم دارند.
٥- كتابهايش را جلد كرده بود، با روزنامه. نميخواست بقيه بفهمند او فقط يك محصل است.
بچهها و محصلها را سخت راه ميدادند خط مقدم.
٦- نوبتش
شده بود. بيدارش كه كردند تا برود براي نگهباني، شروع كرد به داد و بيداد.
بيچاره حميد كلي جا خورد. آرامتر كه شد، از حميد معذرتخواهي كرد. گفت
خواب امام حسين را ميديده. ميخواسته با امام حسين صحبت كند كه حميد صدايش
زده.
بلند شد، وضو گرفت و رفت سر پست.
* * *
دم صبح بود كه صداي
تيراندازي آمد. همه بلند شدند و ريختند بيرون. سر و صداها كه خوابيد، ديدند
خوابيده. با چشمهاي باز و رو به آسمان. بچهها ميگفتند توي آخرين لحظات
گفت: «السلام عليك يا اباعبدا…» اين دفعه واقعا با خود امام حسين صحبت
ميكرد.
٧- از مدرسه برگشته و برنگشته، ديدم مسجد محل شلوغ است. رفتم خانه. نهار ميخوردم كه آبجي زهرا با چشمهاي خيس آمد داخل.
- علي! نشستي؟ احمد رو بردن!
- كجا؟
- بهشت زهرا.
هنوز يك ماه نميشد. توي مدرسه بغل دست خودم مينشست. نگذاشتم كسي سر جايش بنشيند. گفته بودم جايش را نگه ميدارم تا برگردد.
به بهشت زهرا كه رسيدم، ديدم كفش نپوشيدهام. از پايم خون ميآمد. با پاي خوني رفتم ثبت نام كردم براي جبهه.
٨- بغض كرده بود. از بس گفته بودند: «بچه است؛ زخمي بشود آه و ناله ميكند و عمليات را لو ميدهد.»
شايد
هم حق داشتند. نه اروند با كسي شوخي داشت، نه عراقيها. اگر عمليات لو
ميرفت، غواصها - كه فقط يك چاقو داشتند - قتل عام ميشدند. فرمانده كه
بغضش را ديد و اشتياقش را، موافقت كرد.
* * *
بغض كرده بود. توي گل و
لاي كنار اروند، در ساحل فاو دراز كشيده بود. جفت پاهايش زودتر از خودش
رفته بودند. يا كوسه برده بود يا خمپاره. دهانش را هم پر از گِل كرده بود
كه عمليات را لو ندهد.
٩- «بچه! اين چه وضعشه؟ صبح ميري هنرستان،
بعد ميري معلوم نيست كجا كار ميكني، شبها هم كه اين حاج ابوالقاسم مقدس
رو ول نميكني توي مسجد. تلف ميشي پسر جون! مگه من مادرت نيستم؟ پس چرا
حرفم رو گوش نميكني؟»
مثل هميشه رفت جلو و پيشاني مادرش را بوسيد:
«جونِ عزيز اگه ميدونستم از ته دل اين حرف رو ميزني، نه هنرستان ميرفتم،
نه سركار، نه مسجد خاتم. ولي من ميدونم فقط از سر دلسوزي اين حرفها رو
ميزني.»
از وقتي امير شهيد شد، ديگر كسي پيشاني مادرش را نبوسيد.
١٠-
فرمانده داشت با شور و حرارت صحبت ميكرد. وظايف را تقسيم ميكرد و
گروهها يكي يكي توجيه ميشدند. يك دفعه يادش آمد بايد خبري را به قرارگاه
برساند. سرش را چرخاند؛ پسر بچهاي بسيجي را توي جمع ديد. گفت: «تو پاشو با
اون موتور سريع برو عقب اين پيغام رو بده.»
پسر بچه بلند شد. خواست
بگويد موتورسواري بلد نيستم، ولي فرمانده آنقدر با ابهت گفته بود كه
نتوانست. دويد سمت موتور، موتور را توي دست گرفت و شروع كرد به دويدن. صداي
خندهي همهي رزمندهها بلند شد.